295.

Surrealistyczna burza uczuć.

Dałam radę na koniec roku mam pasek! Podniosłam 9 ocen o jedną w górę. Ze średniej 4: 58 wskoczyłam na 5:22. Jest dobrze. Pokazałam, że jak chce to potrafię. Nie zaprzeczę było ciężko, ale było warto. Jestem z siebie dumna. Chyba pierwszy raz w życiu.

Od tygodnia zachowanie M. zmieniło się diametralnie. Otworzył się i pokazał stronę, której ja nie znałam. Podasz spotkań paczką często byliśmy blisko. Nasze stosunki polepszył się i to głównie z jego inicjatywy. Nie mam pojęcia, co mu się nagle stało. Przez cały rok byliśmy na dystans a teraz. Obejmował mnie, dawał swoją bluzę, przytulał? No what the fuck?! Nie rozumiem i pewnie niedane jest mi zrozumienie tego. No, ale..? Zapewne jak zwykle za dużo sobie wyobrażam. Zapewne dla niego to nic nie znaczy.

Mogę stwierdzić, że jestem szczęśliwa. Mam ku temu powody. Pokazałam, że jak chce to potrafię. Kupiłam ukochane koturny, moje nieszczęsne, pomarańczowe spodnie wyczyściły się w praniu, mam przyjaciół.. Chociaż to ostatnie jest hmm dziwne? Niby cały czas razem. Niby się dogadujemy. Tylko jest jakoś inaczej.


Od tygodnia zbieram w sobie siły. Muszę z nią w końcu pogadać o wszystkim! Muszę zrozumieć, co się teraz dzieje. Nie chce, nie mogę jej stracić. Za dużo dla mnie znaczy.

Odchudzanie? Nie jest źle nie jest dobrze. Jest kiepsko?  Chyba.. Raczej tak. Weekend to raczej klapa. Dużo tego było. Za dużo. Czuje jak mój żołądek jest zapełniony. Nie wiem ile ważyłam jeszcze w piątek, ale raczej mało. Jeżeli teraz po 2 dn. żarcia ważę 50.2. Od poniedziałku znowu powrót do formy. A w piątek start SGD.

                Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać.    Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Chce rzygać. Ale nie mogę. I nie będę.